Düşüne, düşüne, düşünce manyağı oldum.
İki arada bir dere de kalmak meğer ne kadar zormuş. Düşünmek suç, konuşmak suç, yol gösterip akil olmak suç.
Suç aga suç, her şey suç.
Anlatsan dinletemiyorsun, dinletsen anlamıyorlar.
Hep ben haklıyım diyerek hiç bir şey olmaz. Yahu yapılan yanlışlar da bir de geri adım atılmaz mı?
Atılmıyor.
Bir insanın bütün görüşü her zaman ve tamamı doğru olamaz ki! Sizi seviyorum diyeceksin, sonra sevdiğini söylediğini inkar edeceksin. Milleti öteleyeceksin sonra ben ne dersem haklıyım diye gezeceksin. Olmaz arkadaş olmaz, bu nasıl bir düşünce bu nasıl bir mantık Allah aşkına.
Evet, Allah aşkına.
Bir çok alışkanlıklarından vaz geçti bu insan ve insanlar. Özgürlüğünden, yemesinden, içmesine kadar her şeyi değiştirdi mutlu olsunlar diye. Yetmiyor, yetmeyecek gibi de görünüyor.
Arkadaş biraz da sen vaz geç alışkanlıklarından, egolarından, sıra dışı alışkanlıklarından.
Bu söylendiğinde neden anlamıyorsun demezler mi insana.
Dünya herkes için dönüyor.
Sırf sen mutlu olacağım diye bir dünya düşünemezsin ve böyle bir dünya da asla mutlu olamazsın. Hep bana hep bana olmaz ki can cağızım.
Olmaz, olmaz..
Hep hesap soracaksın senden hesap sorulduğunda hesap vermeyeceksin, hatta veremediğin gibi bir de hesap sormaya kalkacaksın, hep karşındakini suçlayacaksın.
Millet hayatından bezmiş ama yine de görevini yapıyor. Aldığı maaşından size düşeni elinden geldiğince veriyor. Vergisini de, sigortasını, stopajını da, harç'larını da kesilen cezayı da ödüyor.
Yani bir bedel ödüyor.
Ne düşerse bahtına ödüyor.
Ama hala sen ne yaptın, fedakar olan benim diyerek işten sıyrılarak bu işler olmaz. Birlik yoksa, dirlik yoksa, hak hukuk yoksa, sadece görev karşındakinden beklenirse bu olmaz.
Pembecik küçük köşkten, koskoca saraya taşınmışsın ama sana bunu sağlayanları küçümsüyorsun, öteliyorsun.Bütün bunları berber yaptık diyemiyorsan, şükretmeyip yetinmiyorsan ve halen hep ötekileştiriyorsun ve sana nankör denilince kızıyorsun. Kendin ve efradın için hoş görülüsün ama diğerleri için umurunda değil.
Evlatlar arasında ayrım yapmak ahlaken doğru değildir. Milletin içinde de ayrım yapmak ta öyledir. Aç insanı doyurmak muhalefetin değil iktidarın görevidir.
Nankörlük çok kötüdür.
Bu millet birlik olmadan, kederde tasada, kıvançta bir olmadıkça ne geçim olur ne de geçinen. Birileri aç ilken diğerinin buna seyirci kalması ne İslam dinine görene ne de diğer dinlere göre asla kabul edilemez.Sen sarayında rahat bir hayat sürerken bu rahat sarayı sana bahşedenleri düşünmeden nankörlük yapmak asla hakkaniyetli değildir.
Nasrettin hoca gibi bende diyorum ki;
Bilenler bilir ama bir kez daha anlatayım.
Yaza rastladığı için çok sıcak geçen bir ramazan günü, Hoca'yı şakacı bir komşusu iftara çağrır. Sofraya otururlar. Ortaya buz gibi bir tas hoşaf gelir. Ev sahibi, Hoca'nın ve misafirlerin önüne küçük kaşıklar koyar. Kendi önünde de kocaman bir kepçe.
İftar açıldığında, ev sahibesi kepçeyi hoşaf tasına daldırıp içtikçe, Ohhh, öldüm, der.
Hoca ve diğerleri küçücük kaşıkla hoşafın tadına bir türlü varamazlar. Hoca bakar ki olacak gibi değil, kepçeyi kaptığı gibi ev sahibinin elinden alır. Efendi, efendi, der, ver şu kepçeyi de biraz da biz ölelim!
Evet biraz da biz ölelim. Refah ve rahatlıkta sadece ben deyip, sıkıntıyı sen çek demek hangi aklın ürünü sormak gerek.
Herkese hayırlı haftalar diliyorum.
